• Laurens

Zes jaar

Zes jaar geleden werd ik verliefd op de mooiste jongen die ik ooit had gezien.

Ongeveer zes uur later had ik al door dat hij ook vanbinnen de mooiste jongen was die ik ooit had ontmoet.

Na zes jaar weet ik dat ik dat wellicht altijd zal blijven vinden.

De zes zalige jaren met die geweldige gast hebben mij duizenden dingen geleerd en gedwongen om te groeien. Van een 23-jarig bang en verlegen meisje dat volop verkeerde keuzes maakte tot een 29-jarige gelukkige vrouw die durft te kiezen voor wat juist is.

De laatste – onmogelijk moeilijke – juiste (en gezamenlijke) keuze was om uit elkaar te gaan met die fantastische jongen. De makkelijkste keuze zou zijn geweest om verder te kabbelen. We maken nooit ruzie, houden van dezelfde dingen, begrijpen elkaar zonder woorden in alle talen en denken over zowat alles hetzelfde.

Wat is dan het probleem? Misschien wel dat we nooit ruzie maken, van dezelfde dingen houden, elkaar in alle talen begrijpen zonder woorden en over zowat alles hetzelfde denken.

Zes jaar gooi je niet zomaar in de vuilbak, zeggen vriendinnen. Maar zes jaar is ook geen reden of excuus om er dan maar zestien, zesentwintig of zesendertig van te maken, vind ik.

En wees gerust, ik gooi geen zes jaar in de vuilbak. Ik bewaar ze in mijn hart.

Dankjewel, lieve Lau…

… om me te laten inzien dat een familie niet enkel bestaat uit de mensen die bij je zijn wanneer je wordt geboren. Dat je een familie ook zelf kan maken. Dat liefde belangrijker is dan bloed. Dankjewel om je warme nest met mij te delen.

Familie (1)

Familie (2)

… om me te pushen. Om te beginnen bloggen. Om zelfstandig te worden en te leren autorijden. Dankjewel voor mijn vrijheid.

… om me te helpen mijn verleden onder ogen te zien.

… om bij me te blijven door diepe dalen en om achter mij te springen in het onbekende.

… om me te laten lachen op een manier dat ik dacht dat ik nooit zou kunnen stoppen.

… om mij te tonen dat uit elkaar gaan ook op een mooie manier kan, met tranen waarin niet alleen verdriet zit, maar ook dankbaarheid en nog zoveel liefde.

Dankjewel voor de zes miljoen geluksmomentjes.

Na zes jaar heb ik nog slechts één wens: dat ik genoeg vinkjes heb verdiend om die fantastische jongen voor altijd mijn beste vriend te mogen noemen.

Zes jaar

Zes miljoen hartjes!

4 Comments

  • comment-avatar
    fieke 30 maart 2016 (7:11 pm)

    Deze blogpost geeft me zo’n dubbel gevoel… Jammer dat jullie er een punt achter hebben gezet, maar ook ‘mooi’ dat jullie het zo fijn kunnen afsluiten. Hopelijk blijven jullie beste vrienden, en wie weet is het afscheid niet helemaal definitief…

  • comment-avatar
    Eef 31 maart 2016 (8:03 am)

    Oh jee, daar ben ik nu even niet goed van!

  • comment-avatar
    Le petit requin 31 maart 2016 (9:41 am)

    Goh Veronique, ik dacht hier een mooi bericht te lezen over jullie zes jaar samen. Mooi is het, dat zeker, er zijn er weinigen die met zoveel tederheid terug kunnen kijken. Maar tegelijk ook zo verdrietig. Sterkte voor jullie twee, dat het een mooie vriendschap mag worden!

  • comment-avatar
    Annelies 1 april 2016 (9:34 am)

    Ik dacht ook hier een hele mooie blogpost te gaan lezen over jullie zes jaar samen. Maar je hebt het heel mooi beschreven. Sterkte …