Mijn naam is aMuse en ik weekmenu

Het vraagteken achter ‘Weekmenu?’ werd plotsklaps een uitroepteken toen ik daarstraks thuiskwam en Merlot vond met dit cadeautje…

Zo snel veranderen die leestekens soms, de stiekemerds!

Nu ja, ik deed al van weekmenu, hoor. Al sinds Merlot en ik in ons eigen huisje wonen. Maar altijd voor mezelf en altijd op losse blaadjes, nooit om met wie dan ook te delen op een blog en in zo’n mooi boekje! Vanaf nu wel dus, want nu heb ik een blog én een boekje! En welke week kan er nu mooier zijn om te starten met iets nieuws dan de allereerste van het 2013de jaar (als je pas na Christus begint te rekenen wel, hé)? Het jaar dat volgens de Maya’s nooit had mogen zijn, dat stelletje deugnieten.

Cadeautje!

Mijn jaar weekmenu’en heeft me wel geleerd dat een weekplanning verandert. Altijd. Want dan moet je ongepland bij (schoon)ouders gaan eten. Of op restaurant, als je geluk hebt. Dan heb je plots zin in iets anders. Dan vind je dit of dat niet in de winkel en moet je iets anders meenemen. Dan heb je ineens niet veel honger. Dan moet er onverwacht iemand weg ’s avonds…

Het is altijd wel iets. En dat maakt het elke week boeiend. Maar wel lastig nu. Want moet ik dan twee weekmenu’s posten per week? Eentje met het oorspronkelijke plan en eentje met wat er uiteindelijk van in huis op tafel is gekomen?

Ik bedoel maar, mijn woorden staan nog niet allemaal op papier en ik heb het alweer gedaan. Ik heb vanavond iets anders gemaakt dan ik oorspronkelijk van plan was. Want zo ben ik wel. Ik durf
dat allemaal. Dus wat nu met mijn eerste weekmenu? Het klopt al niet meer! Zoveel vraagtekens, zoveel uitroeptekens…

Weet je wat, ik zal er nog eens een nachtje over slapen. Een mens mag toch nog wel recupereren van Oudjaar zeker!

Misschien vind je dit ook leuk!

No Comments