Uit-le(z)(v)en

Once upon a June in 2011…

Dit is wat uit mij stroomde en op papier vloeide de dag nadat een meisje dat ik ‘kende’ van op Twitter was omgekomen bij een verkeersongeval…
Ik heb talloze dromen.
Ik wens erop los.
Ik verlang vurig.
Ik begeer ontelbare dingen.
Ik hunker met hartstocht.
Ik snak naar de wereld.
Ik wil zo ontzettend veel.
Ik heb wel één miljoen dromen.
Ongeveer honderdduizenden wensen.
Quasi duizenden verlangens.
Ik herberg honderden begeertes.
Zo’n tientallen hunkeringen.
Maar ik heb slechts één enkele hoop.

In mijn dromen, in mijn wensen, mijn verlangens, begeertes en mijn hunkeringen…

… maak ik een huisje vol liefdeling, samen met m’n liefsteling.

knus ik het huisje op totdat het overloopt van knussigheid.

… snuister ik in winkeltjes en ontdek verborgen prachtigjes.

… geef ik al die pracht een eigen plaatsje in ons perfecte huisje vol praal.

… beleef ik adembenemende avonden in een huisjesbib vol boeken, op een donzelend tapijt voor een knetterend haardvuur.

… probeer ik honderdduizenden recepten uit en daarna nog een miljoen meer.

… zie ik plaatsen in de wereld die iedereen al heeft gezien, maar nog nooit zoals ik dat doe.

… beleef ik magische kersten.

… val ik elke nacht in slaap in m’n liefje’s warme armen.

… krijg ik af en toe onverwachte cadeautjes.

… worden mij kushandjes toegeworpen.

stumbel ik soms onhandig en toevallig in mijn eigen filmmomenten.

… lach ik elke dag.

… geniet ik af en toe mateloos van een stukje chocola.

… onderbreekt m’n liefje me tijdens het koken door me plots op te tillen en in het rond te draaien.

… beleef ik passionele kusselingen, elke dag.

… ontdek ik verschillende lagen van verbazing.

… geniet ik van alle kleuren die bestaan.

… werk ik in mijn kruidentuintje.

… was ik af met roze handschoenen.

… maak ik sneeuwwandelingen met oorverwarmers op.

… ruikt ons huisje altijd naar versgebakken eenderwat.

… valt elk stukje in mijn leven elke dag een beetje meer op zijn plaats.

… ken ik elke dag het gevoel lief te hebben en liefgehad te worden.

… bedenk ik de mooiste woorden en de mooiste namen.

… vind ik dé job voor mij.

… gebruik ik elke dag verse kruiden.

… haal ik voldoening uit alles wat ik doe.

… leer ik uit elke les die het leven mij biedt.

… onthoud ik elk liefdevol gevoel.

… woon ik in Wonderland.

… vergeet ik nooit hoeveel geluk ik heb. Zo veel meer dan zovelen.

Elk leven is een verhaal dat iedereen wil uitlezen. Maar het leven heeft me vandaag geleerd dat het soms ophoudt. Zomaar. Midden in het verhaal. Wanneer dat gebeurt, is het altijd abrupt. Nooit had je ooit zo’n bruusk einde verwacht. En nooit is ooit rechtvaardig. Daarom, denk ik, heeft slechts één enkele hoop zin. Zonder mijn ene hoop kan geen enkele van mijn ontelbaar vele dromen, wensen, verlangens, begeertes of hunkeringen bestaan. Daarom hoop ik vurig, smachtend, met brandend verlangen mijn weg in mijn Wonderland te kunnen voortzetten tot het einde in Ver, Heel Ver van Hier, voordat mijn hele verhaal verdwijnt. Ik hoop mijn dromelingen één voor één te begroeten, in mijn armen en mijn hart te sluiten en ze allemaal helemaal uit te le(z)(v)en…

Not the end.

Misschien vind je dit ook leuk!

No Comments