• verdringing

Briseis is een verdringingsprinses

Once upon a day in June 2010…

Waarom gaan de meeste dingen die ik schrijf rechtstreeks of onrechtstreeks over Illiveris? Die vraag stel ik mezelf al een tijdje. Vanavond kwam het antwoord plots in me op. Het is niet zo dat ik
niets anders heb te vertellen.

Ik zou kunnen schrijven over Ettie, mijn beste vriendin sinds altijd, tenminste in mijn herinneringen. Ze woont op minder dan één minuut wandelen van mij, wat maakte dat we elke dag aan elkaars deur stonden. We konden uren praten, over alles. Het heeft lang aangevoeld alsof wij elkaar vervolledigden. Voor ik Briseis was, was ik Utah. En Utah kon niet bestaan zonder Ettie, of omgekeerd.

Nu hoor of zie ik haar helemaal niet meer. De reden daarvoor is mij op dit punt compleet onbekend. Ik weet niet wat er is gebeurd. Als ik in een pessimistische bui ben – en ik bid, hoop en wens met heel mijn hart dat ik niet moet zeggen ‘realistische bui’ – denk ik dat ‘het leven’ is wat is gebeurd. Misschien zijn we simpelweg uit elkaar gegroeid en is er geen plaats meer voor mij in haar leven en omgekeerd… Ik heb geleerd hoe ik zonder haar kan bestaan maar ik heb ook geleerd dat ik dat eigenlijk niet wil. Ik weet alleen niet hoe en of ik dat nog kan veranderen.

Ik zou kunnen schrijven over hoe ontzettend hard ik onze vriendschap mis. Ik zou kunnen schrijven over hoe iets in mij  weigert om onze foto, die in mijn kamer hangt, weg te halen. Ik zou kunnen
schrijven dat ik zelfs mis wie ik toen was en dat ik wou dat ik een manier vond om naast Briseis, ook terug een beetje Utah te kunnen zijn.

Ik zou kunnen schrijven over mijn werk en de mensen daar. Waarom ik me er niet goed voel en waarom dat nog minder het geval is nu Kubrick mijn pendelgenoot-af is. Ik zou kunnen vertellen over hoe ik mijn studententijd mis, het vol zitten van de dagen, me nuttig voelen, een duidelijk en bereikbaar doel hebben, het gevoel hebben dat je goed bezig bent. Maar vooral mis ik de mensen bij wie ik mezelf kon zijn. Ik zou kunnen vertellen over hoe hard ik vooral Dool en Lyra mis. Dool was zoals ik. Ze dacht zoals ik. Ze deed zoals ik.

Ik zou kunnen schrijven over diegene waarover ik mezelf niet eens toelaat na te denken.

Maar dat doe ik niet. Ik schrijf over wat me gelukkig maakt. Ik schrijf over Illiveris. De rest duw ik weg.

Geschreven op: 20 juni 2010

Misschien vind je dit ook leuk!

No Comments