• Tuut-tuut

Voor mij een roze ‘L’ graag – Deel III: aMuse Rouge rijdt rondjes

Minder dan een maand geleden wist ik amper welke pedaal de koppeling, welke de rem en welke de gas was, en had ik mij nog nooit van m’n leven in het verkeer gewaagd achter het stuur van een auto. 

Over minder dan een maand mag ik een blauwe ‘L’ kleven op de achterruit van een auto, in die auto stappen en ermee wegrijden naar eender waar. Maar niet voordat ik heb gevraagd of ze die ‘L’ niet in het roos hebben! 

In minder dan een maand tijd heb ik heel veel geleerd, en dan vooral dat je heel veel dingen kan leren in minder dan een maand tijd…

Tijdens mijn derde rijles heb ik zo ongeveer alle ronde punten van Vlaanderen gedaan. Volgens mij was de bedoeling om mij zo veel mogelijk te ambeteren laten oefenen met terug- en opschakelen. Het schakelen doe ik namelijk nog niet reflexmatig. Ik blijf nadenken over elke stap, en tijdens het schakelen zelf pauzeer ik nog steeds eventjes in het midden, om de versnellingspook vervolgens rustigjes naar links en dan naar achter of recht naar voor te duwen.

Bij ervaren chauffeurs mag je niet met je ogen knipperen wil je hen zien schakelen, bij mij kan je gerust een powernapje doen zonder het begin of het einde te missen. Maar ik trek het me niet aan. Mijn rij-instructeur blijft erbij dat ik het goed doe. En ik kies ervoor om hem te geloven. Voor ik aan m’n rijlessen begon, had ik allerlei mogelijke rampscenario’s in gedachten, en moeten wachten op reflexen die zich nog moeten ontwikkelen, was er absoluut geen van.

Ik begin er trouwens echt plezier in te krijgen, in dat rondtuffen. Je beleeft avonturen zo onderweg, ongelofelijk. Zo stond ik voor de allereerste keer in de file in Mortsel! Hoera, een mijlpaal! Wanneer mensen weer eens zitten zagen over de files in Mortsel, kan ik vanaf nu mee met mijn ogen rollen, verwoed met mijn hoofd schudden en op een toon alsof mij persoonlijk onrecht werd aangedaan, zeggen: “Ja, ik heb er ook al in gestaan, hoor, in zo’n file in Mortsel!” Wanneer ik er dan af en toe ook nog eens de woorden “schandalig!” en “die Pira!” tussen gooi, hoor ik er vast helemaal bij!

Volgens mij begint mijn rij-instructeur er ook echt plezier in te krijgen om naast mij te zitten terwijl ik met hem zit rond te tuffen. Met mij kan je namelijk al eens lachen. Bijvoorbeeld wanneer je mij twee keer binnen het kwartier dezelfde bocht laat nemen. Dan zeg ik de eerste keer: “amai seg, dit is een rare bocht, die blijft maar komen!” En de tweede keer: “amai seg, weeral zo’n bocht!” En wanneer je dan merkt dat ik geen grapje maak, is het hilariteit gegarandeerd. Ik ben zo iemand die niet ziet wanneer een gebouw er de ene dag niet staat en de volgende dag al half. Of wanneer een gebouw er wel staat en de volgende dag niet meer. Of wanneer er een knappe man voorbijkomt, tenzij hij een hondje bijheeft. En ik ben blijkbaar ook zo iemand die je in een rondje kan sturen zonder dat ze dat doorheeft…

Misschien vind je dit ook leuk!

No Comments