• kruispunt

Voor mij een roze ‘L’ graag – Deel IV: aMuse Rouge op een kruispunt

Minder dan een maand geleden wist ik amper welke pedaal de koppeling, welke de rem en welke de gas was, en had ik mij nog nooit van m’n leven in het verkeer gewaagd achter het stuur van een auto. 

Over minder dan een maand mag ik een blauwe ‘L’ kleven op de achterruit van een auto, in die auto stappen en ermee wegrijden naar eender waar. Maar niet voordat ik heb gevraagd of ze die ‘L’ niet in het roos hebben!  

In minder dan een maand tijd heb ik heel veel geleerd, en dan vooral dat je heel veel dingen kan leren in minder dan een maand tijd…

“OH. MY. GOD. Hier zijn DUIDELIJK een paar stappen overgeslagen. Honderd of zo.” Dat was het eerste wat ik zei riep toen ik thuiskwam na m’n vierde rijles. Vorige week had m’n rij-instructeur
gezegd dat hij mij de volgende keer zou leren keren in een straat. Keren in een straat was duidelijk een logischere volgende stap geweest. Dit was zo hard niet de stap vóór leren keren in een straat.

Ik zat in een dip. Ik was duidelijk achterlijk. Ik mocht dan wel aanleg hebben voor de technische kant van het autorijden, met het inzicht was ik niet gezegend. En laat dat nu net het belangrijkste zijn geweest om de vierde les levend door te komen. Mijn instructeur leek te hebben beslist mij vanaf nu niet meer te verklappen waarop ik moet letten en wie voorrang heeft. Zelfs niet wanneer ik m’n schattig stemmetje gebruik. Daarnaast leek hij het een goed idee te vinden mij alle ingewikkelde kruispunten van de provincie Antwerpen te leren kennen. En iedereen die een auto heeft, leek te hebben beslist om die avond ook op al die kruispunten aanwezig te zijn.

Het was afschuwelijk druk, er stonden meer verkeersborden dan dat mijn overduidelijk niet-analytisch brein aankon, de markeringen op de grond leken wel een doolhof en in alle hoeken van mijn gezichtsveld zag ik rode, oranje en groene lichten. Naar sommige lichten moest ik luisteren, naar andere niet. Maar ik moest ze wel allemaal gezien hebben, want die lichten zouden me vertellen uit welke richting de andere auto’s konden komen. Mij vertelden die lichten juist niets. En het eens schattig vragen, werkt al helemààl niet bij verkeerslichten. En dan moest ik er ook nog eens op mijn eentje uitkomen welke auto’s van rechts kwamen voor welke andere auto’s en in welke volgorde iedereen dus de kant van zijn keuze op mocht. En heb ik al gezegd dat ik dit alles moest zien te ontcijferen in enkele seconden tijd?

Ik heb heel veel gegokt, ik heb heel veel gebluft en ik heb heel veel geluk gehad. Dat vat de les zowat samen. Het hoogtepunt was toen ik m’n voorrang heb afgedwongen van een BMW die van plan
was hem af te pakken (BMW’s zijn gemeen!). De rest was één groot dieptepunt. Hoe vinden mensen in godsnaam nog de tijd om achter het stuur te bellen, te roken of hun haar goed te leggen? Gelukkig kan ik vijf minuten zonder mijn gsm, rook ik niet en ligt mijn haar altijd goed. That’s all I’m sayin’.

De les was letterlijk één groot kruispunt, maar volgens mijn gevoel was het dat ook figuurlijk. Aan de ene kant lag opgeven – sweet and easy opgeven – aan de andere doorzetten… Damn, was ik maar vijf. Op vijf neemt niemand het je kwalijk als je opgeeft.

Misschien vind je dit ook leuk!

No Comments